Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Κι ούτε που σκέφτηκα ποτέ πως θα ξεχάσεις

Κι είναι άδικο και βάναυσο αυτο που έκανες
Στο πιο μεγάλο και δίκαιο πράγμα που έχτισα ποτέ με τα χέρια μου
εγώ δεν ήρθα ποτε να σε γκρεμίσω
να σε τσαλαπατησω σαν να μην υπήρξε ποτέ το "μεταξύ μας"

μα στο μεταξυ μας μοιάζει να ημουν μόνη μου εντέλει

και τώρα, μεθυσμένη και πιομένη και μόνη - παρότι με παρέα -
δεν έχω παρά να σου πω αυτό
ό,τι πιο αισιοδοξο μπορούσα να σκεφτώ.

Τίποτα σημαντικό.

Μικρή αναρωτιόμουν αν μού αρεσουν τα αγόρια ή τα κορίτσια
Τα κορίτσια σύντομα με απογοητευσαν οπότε τα απέρριψα
Και τα αγόρια το ίδιο,  μα τα κράτησα κοντά μου για λίγο, μονάχα, καιρό ακόμα,
έτσι, για να περνάει η ώρα
Και μετά ήρθες εσύ.
Και ένιωσα ότι υπάρχει ελπίδα εντέλει, γιατί ήσουν εγώ κι ήμουν εσυ και νιώθαμε κι οι δύο τόσο μόνοι.
Και τόσο ίδιοι.
Τελικά ήμουν μόνη μου και σ΄αυτό.
Και δεν μπορώ να μην το θεωρήσω τουλάχιστον σκληρό,
που οι επενδύσεις μου απλά έπεσαν σ' ένα πηγάδι γεμάτο αναμνήσεις.
Άσχημες, γλυκόπικρες, μοναχικές
απ' αυτές που τις θυμάσαι με το στομάχι κι όχι με το μυαλό
και πονάει, πανάθεμά σε
πονάει.


«Δε θα σού πω ότι σ’ αγαπώ, γιατί είναι κλισέ
θα σού πω μόνο ότι σε έψαχνα από τα 12 μου.»

Μ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου