Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2015

Είσαι η πιο ήρεμη δύναμη


                                                                                                                                                                            Αγαπώ αυτή τη φωτογραφία.


                                                                                                                                    Ε.

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2015

Loveletter to nobody

Η καρδιά μου μούδιασε επιτέλους.
Την πότισα με αλκοόλ κι εκείνη τσαλαβούτισε ικανοποιημένη στα τοξικά νερά του.


Θέλω μια απόδειξη ότι υπήρξες.
Ήρθες κι έφυγες μέσα στη μαύρη νύχτα. Θέλω μία απόδειξη οτί δεν ήσουν πλάσμα της φαντασίας μου.
Υπάρχει μόνο ένα ίχνος παραβίασης στο χώρο μου -ένα κουρέλι δίπλα στο παράθυρο-. Δεν μου αρκεί, δεν αποδεικνύει κάτι.
Θα στο ξαναζητήσω. Θέλω μια απόδειξη ότι ήσουν εσύ και ήσουν εδώ.
Ρωτάω όλο τον κόσμο για σένα. Μοιάζει λες και δεν έχω κανένα όλο νέο, κανέναν άλλο προβληματισμό. Με βλέπουν και με ρωτούν αν νιώθω καλύτερα. Πάντα γελάω και τους λέω οτί δεν με νοιάζει πια.
Ξέρεις, μου λένε πως συχνάζουμε στα ίδια μέρη. Κι όμως είναι αδύνατον. Πάντα σε ψάχνω και ποτέ δεν είσαι εκεί.
Ήταν λες και συναντηθήκαμε σε όνειρο και τώρα δεν σε αναγνωρίζω στο δρόμο, ούτε με βλέπεις εσύ, είτε διασταυρώνονται οι πορείες μας, είτε όχι.
Το βρίσκω άδικο. Έχω στο μυαλό μου μια λίστα με αγνώστους που σου μοιάζουν. Με ανθρώπους που απο μακριά θυμίζουν κάτι απο σένα (μα δεν είναι αρκετό). Με ανθρώπους που άθελα τους κάνουν την καρδιά μου να σταματήσει για λίγο.
-έχω και μια άλλη λίστα για αυτήν-

Στιγμή διαύγειας.
Δεν μου αρκεί κανένας και τίποτα πια. Είσαι πλέον τόσο μεγάλο θέμα που δεν μου αρκείς ούτε εσύ.
Δεν είσαι εσύ. Είσαι αυτό που σε έκανα όλες αυτές τις μέρες.
Εγώ, συγγνώμη.









Μετρούσα 9 μέρες πια.
Την επόμενη μέρα τον είδα. Περπατούσε βιαστικά προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Ήταν ο πιο όμορφος άνθρωπος της Place de l'Université.
                                                                                                          Ε.

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

Προσωπικό

Επειδή η ζωή μας μοιάζει να φυραίνει
μέρα τη μέρα, δε θα πει πως η ζωή
δεν αξίζει τον κόπο.


Επειδή σ’ αγάπησα και σ’ αγαπώ ακόμη
κι ας μην είναι όπως παλιά,
δε θα πει πως πέθανε η αγάπη,
κουράστηκε ίσως, σαν καθετί που ανασαίνει.


Επειδή περνάς δύσκολες μέρες
σκυμμένη σε χαρτιά και γκρεμούς
που δεν κλείνουν, κι εγώ πηδάω
τις νύχτες επί κοντώ λαχανιάζοντας,
δε θα πει πως δεν έχουμε
μοίρα στον ήλιο, έχουμε
τη δική μας μοίρα.


Επειδή πότε είσαι άνθρωπος
και πότε πουλί, φέρνεις στο σπίτι μας
ψωμάκια μικρά της αποδημίας
κι ελπίζουνε τα παιδιά μας
σε καλύτερες μέρες.


Επειδή λες όχι και ναι κι ύστερα όχι
και δεν παραιτείσαι, ντρέπομαι
για τα ίσως, τα μπορεί τα δικά μου,
μα δεν αλλάζω, όπως δεν αλλάζεις κι εσύ,
αν αλλάζαμε θα ‘μαστε πάλι
δυο άγνωστοι και θ’ αρχίζαμε
απ’ το άλφα.


Τώρα ξέρουμε πού πονάς
πού σωπαίνω πότε γίνεται παύση,
διακοπή αίματος και κρυώνουν
τα σώματα, ώσπου μυστικό δυναμό
να φορτίσει πάλι τα μέλη
με δύναμη κι έλξη και δέρμα ζεστό.


Επειδή είναι δύσκολο ν’ αγαπάς
και δυσκολότερο ν’ αγαπάς τον ίδιο άνθρωπο
για καιρό, κάνοντας σχέδια και παιδιά
και καβγάδες, εκδρομές, έρωτα, χρέη
κι αρρώστιες, Χριστούγεννα, Κυριακές
και Δευτέρες, νόστιμα φαγητά
και καμένα, θέλοντας ο καθένας
να ‘ναι ο άλλος γεφύρι και δέντρο
και πηγή, κατά τις περιστάσεις
ή και όλα μαζί στην ανάγκη,
δε θα πει πως εγώ δε μπορώ
να γίνω κάτι απ’ όλα αυτά ή και όλα μαζί,
κι αν είναι να περάσω
μια ζωή στη σκλαβιά –έτσι κι αλλιώς–
ας είμαι, λέω, σκλάβος της αγάπης.

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

είδα έναν άνθρωπο να πεθαίνει σήμερα

Έβλεπα εφιάλτες, ότι με κυνηγάνε, ότι με πειράζουνε, και φώναζα βοήθεια
και σκεφτόμουν "αγάπη μου"
Και σε είδα να τρέχεις προς το μέρος μου
και ήταν όλα δεδομένα
μα τελικά ήρθες κι απλά στάθηκες εκεί
και δεν έκανες τίποτα για να με βοηθήσεις.

Μ.

Κι ούτε που σκέφτηκα ποτέ πως θα ξεχάσεις

Κι είναι άδικο και βάναυσο αυτο που έκανες
Στο πιο μεγάλο και δίκαιο πράγμα που έχτισα ποτέ με τα χέρια μου
εγώ δεν ήρθα ποτε να σε γκρεμίσω
να σε τσαλαπατησω σαν να μην υπήρξε ποτέ το "μεταξύ μας"

μα στο μεταξυ μας μοιάζει να ημουν μόνη μου εντέλει

και τώρα, μεθυσμένη και πιομένη και μόνη - παρότι με παρέα -
δεν έχω παρά να σου πω αυτό
ό,τι πιο αισιοδοξο μπορούσα να σκεφτώ.

Τίποτα σημαντικό.

Μικρή αναρωτιόμουν αν μού αρεσουν τα αγόρια ή τα κορίτσια
Τα κορίτσια σύντομα με απογοητευσαν οπότε τα απέρριψα
Και τα αγόρια το ίδιο,  μα τα κράτησα κοντά μου για λίγο, μονάχα, καιρό ακόμα,
έτσι, για να περνάει η ώρα
Και μετά ήρθες εσύ.
Και ένιωσα ότι υπάρχει ελπίδα εντέλει, γιατί ήσουν εγώ κι ήμουν εσυ και νιώθαμε κι οι δύο τόσο μόνοι.
Και τόσο ίδιοι.
Τελικά ήμουν μόνη μου και σ΄αυτό.
Και δεν μπορώ να μην το θεωρήσω τουλάχιστον σκληρό,
που οι επενδύσεις μου απλά έπεσαν σ' ένα πηγάδι γεμάτο αναμνήσεις.
Άσχημες, γλυκόπικρες, μοναχικές
απ' αυτές που τις θυμάσαι με το στομάχι κι όχι με το μυαλό
και πονάει, πανάθεμά σε
πονάει.


«Δε θα σού πω ότι σ’ αγαπώ, γιατί είναι κλισέ
θα σού πω μόνο ότι σε έψαχνα από τα 12 μου.»

Μ.

Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2015

Νυχτερινό

Έτσι μόνο θέλω να 'ναι ο κόσμος. Μεθυσμένος και ερωτευμένος. Να χαίρεσαι που ζεις όταν ακούς το παραλήρημά του. Να θες να γραψεις έναν ύμνο για το κάθε πρόσωπό του.

-Της νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η μέρα και γελά.
Άστην να γελά την κομπλεξική. Νύχτα, σ'αγαπώ.

Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2015

Ιούλιος

Ξέρεις, παράτησα την εξεταστική.
Δεν το λέω, γενικά, αλλά στην πραγματικότητα αυτό έχω κάνει.
Νιώθω όμορφα να κάνω όλα τα υπόλοιπα που δεν εκανα τοσο καιρό.
Ήρθε καιρός να αρχίσω να τα κάνω. Πριν αρχίσω να τα χάνω.
Ήρθε καιρός για λίγο αυθορμητισμό.

Ξέρεις, σήμερα άρχισα να παίρνω β-αποκλειστές.
Είναι ένα φάρμακο που μπλοκάρει κάτι υποδοχείς αδρεναλίνης.
Δεν μπορώ να κοιμηθώ καμιά φορά.
Νιώθω την καρδιά μου να σκληραίνει στην προσπάθειά της να μη σταματήσει να λειτουργεί.
Και δεν είναι ωραίο συναίσθημα.
Η μαλακία είναι ότι αν δεν έκανα τόσο σκληρή για κείνη ζωή,
ίσως θα είχα γλιτώσει λίγο ακόμα μυ.


Ξέρεις, δεν ανυπομονώ να φύγω.
Καιρός για λίγη ελευθερία.
Καιρός για λίγη αηδιαστική και αγενέστατη ειλικρίνια.
Καιρός να διαβασω βιβλία κι άρθρα και να πω στους φίλους μου όσα σκέφτηκα ποτέ για κεινους. Και να δω ταινίες και ντοκυμαντέρ.

Εσένα όμως ανυπομονώ να σε δω, ξερεις.
Μόλις πατήσεις σ' εκείνο το νησί, θα σε περιμένω.
Άλλωστε ξέρεις πού μπορείς να με βρεις.
Πρώτα εμένα θέλω να 'ρθεις να δεις.
Θα χαρώ πολύ.
Μη διστάζεις.
 Έλα. Καιρός για λίγη ελευθερία.

Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015

Αναμμένα κάρβουνα

(Αυτό το κείμενο δεν μπορεί να γραφτεί στο δεύτερο ενικό)

Με απέφυγε τρεις φορές. Τη δεύτερη γύρισε και φαινόταν να έψαχνε κάτι.
Το υπεραναλύω. Φωτιά στο συναίσθημα (να καεί, να μη μείνει τίποτα).
Παρακαλώ

Τότε
Στεκόταν με αυτή τη φιγούρα, τη συγκεκριμένη και μιλούσε με όλους και με όλες. Φυσούσε τον καπνό του και φλέρταρε αδιάφορα, σαν να το έκανε από πάντα με μία ελαφριά γοητεία που έχει συνηθίσει να βρίσκει θύματα. Αποσυρόμουν από τον κόσμο κάπως δειλά. Σα πληγωμένο ζώο που θαυμάζει τη δύναμη του θηρευτή του, λίγες στιγμές πριν παραδωθεί στη μοίρα του. Και καθώς βημάτιζα μακριά ήλπιζα πως θα τον ένοιαζε η απουσιά μου, πως μία ελκτική δύναμη θα τον τραβούσε προς το σημείο μου και θα έπαυε να είναι αυτή η μαγνητική φιγούρα στο κέντρο του κόσμου για να γίνει για λίγο ένας απλός, δικός μου συνομιλητής. Όχι,δεν θα ήταν αναγκαίο να μιλάμε, αυτό το σενάριο από μόνο του με τρόμαζε, δεν θα ήθελα να κινούμαι ή να λέω το οτιδήποτε, δεν θα ήθελα να εκτεθώ ούτε λίγο από φόβο μην "έπεφτα". Θα ήθελα να ήξερε ήδη τα πάντα -να είχε ψάξει για να τα μάθει- και απλά να μέναμε έτσι ακίνητοι να κοιταζόμαστε, γνωρίζοντας ο ένας τον άλλο χωρίς να τον γνωρίζουμε. Ήταν για ορισμένες κραυγαλέες στιγμές ο ιερότερος μου στόχος. Ο πιο απρόσητος. Ο τέλειος άγνωστος.

Τώρα
Τίποτα.
Γνώρισα τις φίλες του. Λες και με νοιάζουν τις κοιτάζω. Λες κι είμαι ερωτευμένη μαζί τους.
Έχω μάθει πια. Είμαι μεγάλη κοπέλα πια.
Ξέρω πως να αντιμετωπίζω "αυτές" τις καταστάσεις. Λοιπόν,τον βαφτίζω ανεπιθύμητο. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου, σε λίγα λεπτά θα νιώσω καλά.


                                                                                                      Ε.

Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

<Χωρίς τίτλο>

Ελευθερία.
Συζητήσεις μες στη νύχτα
και κλασμένες βόλτες
γέλια.
Η ταχυπαλμία μου
Ο αυθορμητισμός σου
Μια αγκαλιά.

Πώς έφτασα εδώ;

Είσαι ο χαμένος μου αδελφός και ο κρυφός μου έρωτας.
Η πιο βαθιά θάλασσα και ο καλύτερός μου φίλος.

"Ναι καλησπέρα, θα ήθελα να κάνω μια επίσημη ανακοίνωση
<Είμαι πολύ ερωτευμένη>"

Έπρεπε να το 'χω πει.

Μα τι μπορεί να κοστίζει μια πραγματικότητα
όπου θα σ' έχω κοντά μου
και μια ζωή όπου η φωνή σου δε θα μού ζεσταίνει την καρδιά μονάχα μέσα από ένα ακουστικό;
Τι μπορεί να κοστίζει μια ευκαιρία να βρεθώ στον παράδεισο.

Φοβάμαι, μήπως με μοιραστώ τόσο πολύ που, αν σε χάσω, μείνω μισή.
Μα το ξέρω πια, πως αυτό που ζω μαζί σου αξίζει πάνω από μια θυσία.

Μα, μα πώς; αφού ήταν μονάχα μια αγκαλιά.

Μ.

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2015

Είναι δώδεκα η ώρα, είν η ώρα των τρελών
κάπου θα σε συνανστήσω, κάπου θα σε βρω


Εγώ και το μεθυσμένο μου ποστ γελάμε εις βάρος σας
χαχαχα χαχαχα
χάνουμε τον εαυτό μας
χαχαχα χα χα
χανόμαστε


                                                                       Ε.

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Κάτι

Σε είδα να κάθεσαι απλά εκεί
και ν' αναρωτιέμαι γιατί δε φεύγεις ενώ είχαμε αποχαιρετηθεί
και αποχωριστεί - τουλάχιστον προσωρινά, αυτήν την εντύπωση έχω -
κι όμως εσύ κάθισες εκεί και περίμενες
κι έκανε πολύ κρύο
κι εσύ περίμενες το τρένο να φύγει κι έκανες το τσιγάρο σου
και με κοίταζες να φεύγω
και φαινόσουν πολύ σκληρός
κι εγώ ένιωθα θλίψη
Κι ήθελα να κολλήσω τη μούρη μου στο τζάμι
κι ας έπρεπε να πατήσω πάνω σ' αυτήν την αδιάκριτη κυρία
και να φωνάξω ότι σ' αγαπάω
και το τζάμι να θολώσει από το χνώτο μου
τόσο που να μην ξεθολώσει μέχρι την αναχώρηση
και νά 'ναι αυτή η τελευταία θύμηση που θα 'χεις από μένα.
Αντ' αυτού παρέμεινα στη θέση μου.
Σού χαμογέλασα πολύ αμήχανα
ίσως και να πίστεψες ότι χαίρομαι που φεύγω.
Μα ήθελα τόσο πολύ να σού έχω πει κάτι.
κι έπειτα εγώ η δειλή
σού έστειλα ένα κλισέ σχολιάκι
ειλικρινές μεν, μα σίγουρα όχι όσα θα ήθελα να σού πω
Ούτε ένα μικρό ποσοστό, έστω.
Για άλλη μια φορά προτίμησα να είμαι ανασφαλής κι όχι ευτυχισμένη
Πάντα είχα αυτήν την τάση, δυστυχώς
Έχω μια ελπίδα ότι θα την ξεπεράσω μέσ' απ' αυτό.


Κι όταν άρχισα να κινούμαι
και να φεύγω παρά τη θέλησή μου
σε κοίταζα μέχρι την τελευταία στιγμή
και τότε ήταν που ενοχλήθηκα
από το τράβηγμα που μού προκαλούσε η φυγή αυτή στο θώρακα
λες και το τρένο με είχε παρασύρει με τη βία
ε, κι αποφάσισα να λογικευτώ
όπως κάνω κάθε φορά.


Μ.

Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2015

Νιώθω πως γέρασα απότομα. Και σαν γέρος άνθρωπος, πως το 'χω αποδεχτεί.
Δεν ξερω αν είναι το σώμα μου, που δεν ανταποκρίνεται ή το μυαλό μου που κουράστηκε, μα νιώθω πως αργώ. Σέρνομαι αντί να περπατάω κι οι σφιγμοί μου ανεβοκατεβαίνουν. Θέλω ζεστασία, ύπνο, και δεν αντέχω τη "ζωή" και τους χορούς. Λειτουργώ υπο συνθήκες και αποφεύγω τις μετακινήσεις.

Μόνο που και που σκέφτομαι τα ταξίδια μου, τα πολυπόθητα ταξίδια που ήθελα να κάνω και αναβιώνουν στα μάτια μου εικόνες που μπερδεύουν την πραγματικότητα και μοιάζουν αναμνήσεις. Ερχονται μόνο σα συναίσθημα κάποιες μέρες οταν κοιτάω κάποιο λούνα παρκ ή κάποια εικόνα απ'αυτές που βγάζουν ορισμένοι πολυταξιδεμένοι.

Κοιτάζω φωτογραφίες ανθρώπων. Λέω "θα μπορούσα να είμαι αυτή, κι αυτή κι αυτή", γιατί επέλεξα εμένα; Διάλεξα να είμαι ο δειλός και συνετός της "Πανεπιστημίου" και τα χρόνια που πέρασαν μου φαίνονται βουβά. Έχω εναν θυμό πως αλλιώς μου τα υποσχέθηκαν οι γονείς μου, τα βιβλία κι οι ταινίες κι αλλιώς κατέληξα να βλέπω τη ζωή μου, μα συμβιβάζομαι όπως άλλωστε κάθε ηλικιωμένος, που κουράστηκε να διορθώνει και απογοητεύτηκε με τον καιρό. Λέω "δεν πειράζει, εγώ τα έζησα όλα εδώ μέσα" κι ύστερα σιωπώ.

Άλλωστε για να γεμίσει η ζωή σου με τη ζωή που ήθελες να έχει, θέλει προσπάθεια.
Κι αν είναι να προσπαθείς, χάνετε η μαγεία.

                                                                                          Ε.