Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

Νυχτερινός ουρανός




Έχω στο μυαλό μου ένα ξέφωτο. Τις λαμπερές μέρες αναπνέει τη μυρωδιά των ελάτων και γελάει στο φως.
Σκέψου εκατοντάδες ορτανσίες να γυαλίζουν απ'τις δροσοσταλίδες και η βροχή να στάζει αμέτρητες μικρές ελπίδες πάνω σου.
Τις "άλλες", τις όχι και τόσο λαμπερές, στοιχειώνεται από πανσελήνους και λυκίσιους ψιθύρους. Οι λύκοι αυτοί, είναι δυνατοί και γρήγοροι και τις "άλλες" νύχτες ρίχνουν το κεφάλι πίσω με φωνές εκκωφαντικές και η ραχοκοκκαλιά τους τρέμει πριν ξεχυθούν να ξεσκίσουν τα θύματα του μυαλού μου. Βλέπεις, οι λύκοι είναι δικοί μου. Είναι τα υποσυνείδητα σκυλιά μου, οι προστάτες του ξέφωτου αυτού. Δεν θέλουν να τους ενοχλούν. Έτσι διαλέγουν τους ένοχους και λεν τα ονόματά τους με φωνές γλυκιές και πιστικές -σαν σειρήνες που ετοιμάζονται να πνίξουν τους ανίδεους ναυαγούς τους- και μόλις εκείνοι πλησιάσουν, σκίζουν το λαιμό τους με μεγάλη ευκολία.
Έχουν δόντια κοφτερά σα σπασμένα γυαλιά, σαν τις μίζερες τις σκέψεις που καρφώνουν στο μυαλό σου και νύχια μυτερά, σαν τις εμμονές, που μπαίνουν βαθιά, μες στη σάρκα σου, μέχρι να σε ξεκάνουν και μόλις καταφέρουν να τραβήξουν την ψυχή έξω από το άχρηστο κουφάρι του εχθρού τους, το καταβροχθίζουν, να μη μολύνει πια το ιερό τους.
Τότε, οι λαμπερές μέρες ξημερώνουν ξανά και τα λουλούδια πληθαίνουν στο ξέφωτο, διώχνοντας το άσχημο φεγγάρι και το αρρωστημένο φως του.
Μα, όσες μέρες κι αν περάσαν με γαλάζιους ουρανούς, όσοι μήνες με ατέλειωτες λιακάδες, όσοι αιώνες ολάκεροι με χρωματιστή ζωή, κι όσο καλά κι αν κρύβεσαι πίσω απ'αυτό εκεί το δέντρο, το ξέφωτό μου ξέρει ότι είσαι εκεί όλο αυτό τον καιρό. Ζεις μέσα του κι αυτό προσπαθεί να συνεχίσει να λάμπει.
Οι λύκοι μου κουράστηκαν. Όλο τους ξεφεύγεις.
Τρελάθηκαν. Σε κυνηγάνε πια από συνήθεια κι επίτηδες σ'αφήνουν να γλιτώνεις.
Γιατί δεν μπορούν ποτέ να σε σκοτώσουν; Είσαι ο αγαπημένος τους εχθρός.
Και θέλουν αίμα. Θέλουν αίμα. Πρόσεχε!
Φωνάζουν τ'όνομά σου πάλι.

Ε.

Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

Βραδινή μελαγχολία




Μουσική (και η υποψία νερού που τρέχει). Ηρεμία (και μια ελαφριά αίσθηση αγχους για ολα αυτα που αναβάλλονται για μετά).
"Πρωινή μελαγχολία" θα έλεγε;

Τη θυμάμαι να γελάει χωρίς έγνοιες στο όμορφο μυαλό της. Να πέφτει στο πλευρό του κι εκείνος να τη στηρίζει που είναι έτσι, ζαλισμένη από το ποτό και αφελής. Και να πέφτουν πάνω της τα βραδινά φώτα της μεγαλούπολης και οι θόρυβοι της μαύρης νύχτας και να την δείχνουν όλα τόσο όμορφη! Και εκείνη όλο να χάνει την ισορροπία της και να κρατιέται πάνω μας, να μας αρπάζει για να κρατηθεί όρθια. Κι εμείς όλο να τη βοηθάμε με περισσή αγάπη. Να μην την αφήνουμε μόνη της ούτε λεπτό. Να μην κινδυνέψει το κοριτσάκι μας, μην πέσει. Να έχει πάντα κάπου να πιαστεί.
Καθόταν εκεί σιωπηλή και γαλήνια και μας παρατηρούσε αθώα και κάπου κάπου όλο και κάποιο γελάκι έβγαζαν τα κόκκινα χείλη της κι έπειτα έχανε τις αισθήσεις της και σωριαζόταν. Και μονάχα ένα βλέμμα προλάβαινε να μου χαρίσει και αυτό ασυνείδητα, επειδή κάθε φορά που χρειάζεται κάποιον είμαι εκεί.

Πάντα υπέροχη και αβοήθητη. πάντα σχεδόν δική μου.
(2/3/13)

Ε.

Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013

Γκρι και πράσινο

Σήμερα μαθαίνω ν'αγαπάω τη ζωή μου απ'την αρχή. Την αγγίζω απαλά κι αυτή ανταποκρίνεται. Περπατάω ξυπόλητη στο σπίτι. Τα παντζούρια είναι κλειστά.

Λες ν'αναπνέω από συνήθεια;
(30/8/13)


Ε.

Σάββατο, 7 Σεπτεμβρίου 2013

Χάρτινοι κύκνοι

Έχω ένα φίλο που μυρίζει θάλασσα. Είναι αστείος και όμορφος και πλάι του χαμογελάω πάντα. Όλα είναι καλά όταν βρίσκεται εκεί και με κάνει να αισθάνομαι ασφαλής και γεμάτη.
Έχω ένα φίλο που λέει πως ο κάθε άνθρωπος είναι κι από ένα έργο τέχνης. Ζωγραφίζει και τραγουδάει και είμαι περήφανη για τα πάντα του.
Έχω ένα φίλο που κάθε μέρα κάνει σχέδια για τη ζωή και κάθε βράδυ τα γκρεμίζει. Πνίγεται σε έναν μικρό ωκεανό από σωστά και λάθη και κάθε φορά με συμβουλεύει να κάνω πράγματα τρελά.
Έχω ένα φίλο που όταν πονάει δεν το λέει και κρύβεται πίσω από βλέμματα και σκιές. Δακρύζει και συννεφιάζει μόνο όταν δεν τον βλέπει κανείς.
Έχω ένα φίλο που δεν μου λέει σχεδόν ποτέ πως μ'αγαπάει, αλλά του αρέσει να το δείχνει με τους πιο παράξενους τρόπους. Να καταστρέφεται για να με βλέπει χαρούμενη, να με πειράζει και να με κάνει να γελάω.
Έχω ένα φίλο που μου μιλάει με τα μάτια και έτσι λέμε μυστικά και κανείς δεν μπορεί να μας καταλάβει. Είναι ζεστός και μαλακός και θέλω να τον έχω για πάντα κοντά μου. 


Και δεν ξέρω τι μπορεί να λέτε όλοι εσείς που δεν τον ξέρετε, αλλά εγώ τον εξημέρωσα και στα μάτια μου είναι ο καλύτερος άνθρωπος στον κόσμο.

Ε.